Zaburzenie objadania się charakteryzuje się nawracającymi epizodami spożywania dużych ilości jedzenia w określonych odstępach czasu, którym towarzyszy poczucie utraty kontroli, a następnie niepokój. W przeciwieństwie do bulimii, napady objadania się nie są regularnie kompensowane poprzez prowokowanie wymiotów, głodówki ani nadmierne ćwiczenia.

Epizody często występują w zaciszu domowym i charakteryzują się jedzeniem szybciej niż zwykle, jedzeniem do momentu, aż do uczucia dyskomfortu i spożywaniem dużych ilości jedzenia, gdy nie odczuwa się głodu. Często towarzyszą temu poczucie winy, obrzydzenie i depresja. Zaburzenie to jest związane z nadwagą i otyłością, ale różni się od nich; wiele osób z otyłością nie doświadcza napadów objadania się, a niektóre osoby o prawidłowej masie ciała tak. Jest to najczęstsze zaburzenie odżywiania w wielu badaniach populacyjnych.

Czynniki ryzyka obejmują historię stosowania diet, negatywny afekt i pewne cechy impulsywności. Potwierdzone naukowo metody leczenia obejmują terapię poznawczo-behawioralną, psychoterapię interpersonalną, a w niektórych przypadkach farmakoterapię. Celem jest przywrócenie prawidłowych nawyków żywieniowych, zmniejszenie częstotliwości napadów objadania się i eliminacja poprzedzających je czynników emocjonalnych.

Zaburzenie objadania się nie jest wynikiem braku silnej woli. Jest to rozpoznane zaburzenie psychiczne, które reaguje na odpowiednią interwencję.