Eetbuienstoornis wordt gekenmerkt door terugkerende episodes waarin grote hoeveelheden voedsel in een korte periode worden gegeten, gepaard gaande met een gevoel van controleverlies en gevolgd door leed. In tegenstelling tot boulimia worden de eetbuien niet regelmatig gecompenseerd door braken, vasten of overmatige lichaamsbeweging.

De episodes vinden vaak in het geheim plaats en worden gekenmerkt door sneller eten dan normaal, eten tot een onaangenaam vol gevoel en het eten van grote hoeveelheden terwijl er geen fysieke honger is. Schuldgevoel, walging en depressie volgen vaak. De stoornis wordt geassocieerd met overgewicht en obesitas, maar is er wel van te onderscheiden; veel mensen met obesitas hebben geen eetbuien, en sommige mensen met een normaal gewicht hebben dat wel. Het is de meest voorkomende eetstoornis in veel bevolkingsonderzoeken.

Risicofactoren zijn onder andere een geschiedenis van diëten, negatieve emoties en bepaalde impulsiviteitskenmerken. Bewezen behandelmethoden omvatten cognitieve gedragstherapie, interpersoonlijke psychotherapie en in sommige gevallen medicatie. Het doel is om een ​​regelmatig eetpatroon te herstellen, de frequentie van eetbuien te verminderen en de emotionele triggers die eraan voorafgaan aan te pakken.

Eetbuienstoornis is geen gebrek aan wilskracht. Het is een erkende psychiatrische aandoening die goed reageert op passende interventie.