Przepuść laser przez wąską szczelinę, a światło się rozproszy. Nie porusza się ono po linii prostej jak wiązka. Załamuje się na krawędziach szczeliny, tworząc na ekranie wzór jasnych i ciemnych pasów. To jest dyfrakcja, czyli rozchodzenie się fal wokół przeszkód lub przez otwory. Dzieje się tak w przypadku wszystkich fal, w tym fal dźwiękowych i wodnych. Staje się to zauważalne, gdy rozmiar otworu jest porównywalny z długością fali.

Dyfrakcja jest powodem, dla którego można usłyszeć kogoś rozmawiającego za rogiem. Fale dźwiękowe mają długość fali około metra i załamują się wokół przeszkód tej wielkości. Fale świetlne mają długość fali około 500 nanometrów, więc dyfrakcja jest zauważalna tylko przez bardzo małe otwory. Dyfrakcja ogranicza rozdzielczość mikroskopów i teleskopów. Jest również podstawą siatek dyfrakcyjnych, które rozszczepiają światło na kolory składowe. Krystalografia rentgenowska wykorzystuje dyfrakcję do określania struktury kryształów, w tym białek i DNA. Słynne zdjęcie 51, które pomogło w odkryciu struktury podwójnej helisy DNA, było obrazem dyfrakcji rentgenowskiej.

Fakty dotyczące dyfrakcji

• Definicja. Rozprzestrzenianie się fal wokół przeszkód.
• Stan. Zauważalne, gdy rozmiar otwarcia jest bliski długości fali.
• Dźwięk. Zagięcia na rogach z powodu długich fal.
• Światło. Przechodzi przez bardzo małe otwory.
• Zastosowania. Siatki dyfrakcyjne, krystalografia rentgenowska.

Dyfrakcja to nie to samo, co refrakcja. Dyfrakcja to ugięcie światła wokół przeszkód. Refrakcja to ugięcie światła podczas przechodzenia między ośrodkami.