Schijn een laser door een smalle spleet en het licht spreidt zich uit. Het beweegt niet in een rechte lijn als een straal. Het buigt langs de randen van de spleet en vormt een patroon van heldere en donkere banden op een scherm. Dat is diffractie, het spreiden van golven rond obstakels of door openingen. Het gebeurt met alle golven, inclusief geluid en watergolven. Het wordt merkbaar wanneer de grootte van de opening vergelijkbaar is met de golflengte van de golf.

Diffractie is de reden waarom je iemand om de hoek kunt horen praten. Geluidsgolven hebben een golflengte van ongeveer een meter en buigen om obstakels van die grootte heen. Lichtgolven hebben een golflengte van ongeveer 500 nanometer, waardoor diffractie alleen merkbaar is door zeer kleine openingen. Diffractie beperkt de resolutie van microscopen en telescopen. Het vormt ook de basis van diffractieroosters, die licht splitsen in de samenstellende kleuren. Röntgenkristallografie maakt gebruik van diffractie om de structuur van kristallen te bepalen, waaronder eiwitten en DNA. De beroemde foto 51, die hielp bij het onthullen van de dubbele helixstructuur van DNA, was een röntgendiffractiebeeld.

Feiten over diffractie

• Definitie. Verspreiding van golven rond obstakels.
• Conditie. Merkbaar wanneer de openingsgrootte dicht bij de golflengte ligt.
• Geluid. Buigt om hoeken vanwege lange golflengtes.
• Light. Buigt door zeer kleine openingen.
• Toepassingen. Diffractieroosters, röntgenkristallografie.

Diffractie is niet hetzelfde als refractie. Diffractie is het buigen van licht om obstakels heen. Refractie is het buigen van licht wanneer het door een medium heen gaat.