Przed erą cyfrową fotografowie przeglądali swoje prace na arkuszu kontaktowym. Rolka filmu była cięta na paski i nakładana bezpośrednio na papier fotograficzny. Światło przechodziło przez negatywy, a papier był wywoływany, tworząc siatkę małych pozytywów. Arkusz kontaktowy pokazywał wszystkie klatki na rolce, w kolejności, na pierwszy rzut oka. Był to narzędzie do edycji, porównywania i zapamiętywania tego, co znajduje się na rolce.

Fotografowie używali tłustych kredek do oznaczania klatek, które warto wydrukować. Ukośnik oznaczał „może”. Kółko oznaczało „tak”. Arkusz stykowy był pierwszą edycją. Ujawniał schematy w sesji zdjęciowej, błędy i nieoczekiwane sukcesy. Niektórzy fotografowie traktowali arkusze stykowe jak dzieła sztuki same w sobie. Wybory fotografa, kolejność, znaki – wszystko to stawało się częścią dokumentacji. Dziś fotografowie cyfrowi używają oprogramowania do tworzenia podobnych siatek, zwanych arkuszami stykowymi lub arkuszami próbnymi. Zasada jest ta sama: zobaczyć wszystko na raz, a następnie zdecydować, co zasługuje na uwagę.

Dlaczego arkusze kontaktowe są ważne

• Przegląd. Zobacz całą sesję na pierwszy rzut oka.
• Porównanie. Porównaj podobne klatki obok siebie.
• Edycja. Zaznacz te, które warto zachować, i usuń pozostałe.
• Archiwum. Zapis tego, co i kiedy zostało nakręcone.

Arkusze kontaktowe są wolniejsze niż przewijanie ekranu. Ta powolność stanowi część ich wartości.