Decrescendo oznacza stopniowe cichnięcie. Jest przeciwieństwem crescendo. Wykonawca zaczyna od stałej głośności i stopniowo ją zmniejsza. Zmiana jest płynna, a nie nagła. W partyturze jest zapisana jako słowo decrescendo lub jako symbol spinki do włosów wskazujący w lewo. Diminuendo oznacza to samo.

Kompozytorzy używają decrescenda, aby stworzyć napięcie, wyciszyć frazę lub delikatnie zakończyć fragment. Kołysanka może decrescenda do szeptu. Symfonia może decrescenda przed nagłym fortissimo. Efekt jest dramatyczny. Słuchacz pochyla się. Cisza między nutami staje się równie ważna, jak same nuty.

Dynamiczne oznaczenia

• Pianissimo: bardzo miękkie.
• Fortepian: cichy.
• Mezzo-piano: umiarkowanie ciche.
• Mezzo-forte: umiarkowanie głośny.
• Moc: głośno.
• Fortissimo: bardzo głośno.
• Decrescendo: stopniowo bardziej miękkie.
• Crescendo: stopniowo głośniejsze.

W decrescendo chodzi o kontrolę. Łatwo jest zwiększyć głośność. Każdy potrafi uderzać mocniej. Trudno jest jednak ściszyć dźwięk, zachowując jego jakość. Śpiewak musi podtrzymywać oddech, jednocześnie redukując głośność. Skrzypek musi zwolnić smyczek, utrzymując stały ton. Instrumentalista dęty musi zmniejszyć ciśnienie powietrza, nie gubiąc dźwięku. Decrescendo ujawnia umiejętności muzyka. To test finezji. W muzyce orkiestrowej dyrygent kształtuje decrescendo lewą ręką. Muzycy obserwują i podążają za nim. Rezultatem jest jednolite wyciszenie. To jedno z najbardziej ekspresyjnych narzędzi w muzyce. Tworzy oczekiwanie. Tworzy uwolnienie. Tworzy ciszę.