Proza to język pisany lub mówiony w swojej zwykłej, ciągłej formie, bez struktury metrycznej wiersza. Większość powieści, esejów, reportaży i mowy potocznej to proza.

Proza może być prosta lub bardzo kunsztowna, przejrzysta lub ozdobna. Organizuje idee w zdaniach i akapitach, a nie w wersach i zwrotkach. Rytm nadal ma znaczenie – dobra proza ​​ma rytm – ale rytm ten nie jest regulowany przez regularny wzorzec metryczny. Różnica między prozą a poezją ma charakter praktyczny, a nie absolutny; niektóre utwory prozatorskie są bardziej „poetyckie” niż niektóre wiersze, a wiersz wolny może zbliżać się do stanu prozy.

Pisarze wybierają prozę, gdy potrzebują elastyczności nieograniczonej składni i możliwości rozbudowanej argumentacji, opisu lub narracji. Ta forma dominuje we współczesnym opowiadaniu historii i literaturze faktu, ponieważ uwzględnia złożoność i długość współczesnych tematów, bez formalnych ograniczeń tradycyjnego metrum.

Język pisany zdaniami i akapitami, a nie odmierzonymi wierszami, jest prozą.