Człowiek kontra natura to rodzaj konfliktu zewnętrznego, w którym postać zmaga się z siłami natury – pogodą, dziką przyrodą, zwierzętami lub chorobami. Świat nieludzki staje się antagonistą.

Do tego typu należą opowieści o przetrwaniu na morzu, przemierzaniu pustyń, przetrwaniu burz lub plag. Konflikt wystawia na próbę wytrzymałość, pomysłowość i granice ludzkiej kontroli. Natura jest zazwyczaj obojętna, a nie złośliwa, co może sprawiać, że walka wydaje się zarówno epicka, jak i egzystencjalna. Rozwiązaniem może być przetrwanie, śmierć lub wywalczone z trudem pogodzenie się z naturalnymi ograniczeniami.

Człowiek kontra natura często niesie ze sobą tematyczny ciężar dotyczący miejsca ludzkości w szerszym porządku. Może celebrować odporność lub demaskować pychę. W dobie kryzysu ekologicznego konflikt nabrał nowego znaczenia, niekiedy przechodząc w konflikt człowiek kontra konsekwencje działań człowieka na naturę. Rdzeń pozostaje protagonistą mierzonym z siłami, które nie negocjują.

Gdy główną przeszkodą jest sam świat fizyczny, konflikt ma miejsce między człowiekiem a naturą.