Mens versus natuur is een vorm van extern conflict waarbij een personage strijdt tegen natuurkrachten – het weer, de wildernis, dieren of ziekte. De niet-menselijke wereld wordt de antagonist.

Verhalen over overleven op zee, het oversteken van woestijnen, het doorstaan ​​van stormen of plagen vallen onder dit genre. Het conflict stelt uithoudingsvermogen, vindingrijkheid en de grenzen van menselijke controle op de proef. De natuur is doorgaans onverschillig in plaats van kwaadaardig, waardoor de strijd zowel episch als existentieel aanvoelt. De oplossing kan overleven, de dood of een moeizaam verworven schikking met de natuurlijke grenzen zijn.

De strijd tussen mens en natuur draagt ​​vaak een diepgewortelde thematische betekenis met zich mee over de plaats van de mensheid in de grotere orde. Het kan veerkracht verheerlijken of hoogmoed aan de kaak stellen. In een tijdperk van milieucrisis heeft het conflict een nieuwe urgentie gekregen, soms overgaand in een strijd tussen de mens en de gevolgen van menselijk handelen voor de natuur. De kern blijft een protagonist die zich meet met krachten die niet onderhandelen.

Wanneer de belangrijkste hindernis de fysieke wereld zelf is, is het conflict een strijd tussen mens en natuur.