Wiersz biały to nierymowany pentametr jambiczny. Każdy wers zazwyczaj zawiera pięć stóp metrycznych, z których każda składa się z sylaby nieakcentowanej, po której następuje sylaba akcentowana. Wersy nie rymują się ze sobą.

Szekspir napisał większość swoich sztuk białym wierszem; Milton użył go w całym utworze „Raj utracony”. Forma ta oferuje elastyczność mowy, zachowując jednocześnie subtelny rytm. Ponieważ nie ma rymów, które wymuszałyby zakończenia wersów, przerzutnia i zróżnicowanie akcentu mogą tworzyć szeroki wachlarz efektów – od formalnej dostojności po niemal konwersacyjną swobodę. Późniejsi poeci adaptowali biały wiersz do celów medytacyjnych i narracyjnych, niekiedy jeszcze bardziej rozluźniając metrum.

Wiersz biały różni się od wiersza wolnego, który całkowicie odchodzi od regularnego metrum, oraz od rymowanego pentametru jambicznego, który dodaje rym końcowy. Jego siła tkwi w napięciu między oczekiwanym schematem a ekspresyjnymi odstępstwami od niego. Przy umiejętnym posługiwaniu się metrum, czytelnik wyczuwa rytm, nie zdając sobie sprawy z liczenia sylab.

Pięć jambów w wersie i brak rymów na końcu – oto podstawowa zasada wiersza białego.