Blank vers is een ongerijmde jambische pentameter. Elke regel bevat doorgaans vijf metrische voeten, waarbij elke voet bestaat uit een onbeklemtoonde lettergreep gevolgd door een beklemtoonde, en de regels rijmen niet met elkaar.

Shakespeare schreef de meeste van zijn toneelstukken in blanke verzen; Milton gebruikte het voor het hele Paradise Lost. De vorm biedt de flexibiliteit van gesproken taal, terwijl een subtiele ritmische puls behouden blijft. Omdat er geen rijm is dat regeleinden afdwingt, kunnen enjambement en variatie in klemtoon een breed scala aan effecten creëren – van formele waardigheid tot bijna conversatieachtige lichtheid. Latere dichters pasten blanke verzen aan voor meditatieve en verhalende doeleinden, waarbij ze soms het metrum nog verder versoepelden.

Blank vers onderscheidt zich van vrij vers, dat de regelmatige meter volledig loslaat, en van rijmende jambische pentameter, die eindrijm toevoegt. De kracht ervan schuilt in de spanning tussen het verwachte patroon en de expressieve afwijkingen daarvan. Wanneer de meter vakkundig wordt gehanteerd, voelt de lezer het ritme zonder zich bewust te worden van het tellen van lettergrepen.

Vijf jamben per regel en geen rijm aan het einde – dat is de basisregel van blanke verzen.