Adaptacja strukturalna to fizyczna cecha organizmu, która pomaga mu przetrwać. Jest częścią ciała. Gęste futro, ostre pazury, długie szyje i kamuflażowe ubarwienie to adaptacje strukturalne. Są to cechy dziedziczne. Nie są to zachowania. Są to anatomia.

Adaptacje strukturalne ewoluują przez pokolenia. Długa szyja żyrafy pozwala jej dosięgnąć liści, do których nie mogą dotrzeć inne roślinożercy. Białe futro niedźwiedzia polarnego wtapia się w śnieg. Kolce kaktusa chronią go przed roślinożercami i ograniczają utratę wody. Każda cecha rozwiązuje problem. Każda cecha zwiększa sprawność fizyczną.

Przykłady adaptacji strukturalnych

• Kamuflaż: kolorystyka wtapiająca się w otoczenie.
• Mimikra: upodobnianie się do innego gatunku w celu ochrony.
• Ostre pazury lub zęby: do łapania zdobyczy.
• Opływowy kształt ciała: do poruszania się w wodzie i powietrzu.
• Grube futro lub tłuszcz: izolują w zimnym klimacie.

Adaptacje strukturalne są wynikiem doboru naturalnego. Organizmy o korzystnych cechach przeżywają i rozmnażają się. Ich potomstwo dziedziczy te cechy. Z czasem cechy te stają się bardziej powszechne. To jest ewolucja. Adaptacje strukturalne mogą być subtelne. Kształt dzioba ptaka decyduje o tym, co może jeść. Zięby Darwina są klasycznym przykładem. Każdy gatunek ma dziób dostosowany do źródła pożywienia. Dzioby są adaptacjami strukturalnymi. Nie są nabyte. Są dziedziczone. Adaptacje strukturalne i adaptacje behawioralne współdziałają ze sobą. Skrzydła ptaka są strukturalne. Migracja jest behawioralna. Skrzydła umożliwiają migrację. Zachowanie wykorzystuje skrzydła. Razem pomagają ptakowi przetrwać. Adaptacje strukturalne to rozwiązania organizmu na wyzwania środowiska. Są one zapisane w genach i ukształtowane przez selekcję.