Een structurele aanpassing is een fysiek kenmerk van een organisme dat bijdraagt ​​aan zijn overleving. Het is een onderdeel van het lichaam. Dikke vacht, scherpe klauwen, lange nekken en camouflagekleuren zijn structurele aanpassingen. Het zijn erfelijke eigenschappen. Het zijn geen gedragingen. Het zijn anatomische kenmerken.

Structurele aanpassingen evolueren over generaties. De lange nek van een giraffe stelt hem in staat bladeren te bereiken die andere herbivoren niet kunnen bereiken. De witte vacht van een ijsbeer gaat op in de sneeuw. De stekels van een cactus beschermen hem tegen herbivoren en verminderen waterverlies. Elk kenmerk lost een probleem op. Elk kenmerk verhoogt de overlevingskans.

Voorbeelden van structurele aanpassingen

• Camouflage: een kleurstelling die opgaat in de omgeving.
• Mimicry: het aannemen van de gedaante van een andere soort ter bescherming.
• Scherpe klauwen of tanden: om prooi te vangen.
• Gestroomlijnd lichaam: om zich door water of lucht te bewegen.
• Dikke vacht of spek: voor isolatie in koude klimaten.

Structurele aanpassingen zijn het resultaat van natuurlijke selectie. Organismen met gunstige eigenschappen overleven en planten zich voort. Hun nakomelingen erven deze eigenschappen. Na verloop van tijd komen de eigenschappen steeds vaker voor. Dat is evolutie. Structurele aanpassingen kunnen subtiel zijn. De vorm van de snavel van een vogel bepaalt wat hij kan eten. Darwins vinken zijn een klassiek voorbeeld. Elke soort heeft een snavel die is aangepast aan zijn voedselbron. De snavels zijn structurele aanpassingen. Ze worden niet aangeleerd, maar overgeërfd. Structurele en gedragsmatige aanpassingen werken samen. De vleugels van een vogel zijn structureel. Migratie is gedragsmatig. De vleugels maken migratie mogelijk. Het gedrag maakt gebruik van de vleugels. Samen helpen ze de vogel te overleven. Structurele aanpassingen zijn de oplossingen van het lichaam voor de uitdagingen van de omgeving. Ze zijn vastgelegd in de genen en worden gevormd door selectie.