Linia bazowa to niewidzialna linia, na której spoczywają znaki. Większość liter spoczywa na niej. Linie wydłużeniowe, takie jak g, j, p, q i y, opadają poniżej niej. Linie wydłużeniowe, takie jak b, d, h, k i l, wznoszą się ponad wysokość x. Linia bazowa zakotwicza tekst. Bez niej litery unosiłyby się na różnych wysokościach. Oko miałoby trudności z czytaniem. Typografia opiera się na tej niewidzialnej linii.

Wyrównanie linii bazowej wyrównuje tekst w kolumnach, podpisach lub elementach interfejsu. Gdy dwa bloki tekstu znajdują się obok siebie, wyrównanie ich linii bazowych tworzy czystą relację poziomą. Oko czyta w poprzek bez przeskakiwania. Nierówno wyrównane linie bazowe wyglądają niechlujnie, nawet gdy widz nie może powiedzieć dlaczego. W projektowaniu wielojęzycznym linie bazowe mają większe znaczenie. Różne pisma mają różne konwencje linii bazowych. Łacina, arabski, dewanagari i chiński układają się inaczej względem linii bazowej. Mieszanie pism w jednym wierszu wymaga starannego dopasowania. Projektant dostosowuje pozycję, rozmiar i odstępy, aby pisma wydawały się zrównoważone. Siatki linii bazowych rozszerzają koncepcję na całe układy. Każdy element tekstowy jest przyciągany do tej samej siatki bazowej. Rezultatem jest spójny rytm pionowy. Czytelnik może nie zauważyć siatki, ale czuje porządek. Jej usunięcie sprawia, że ​​układ wydaje się luźny i nieprofesjonalny. Linia bazowa jest niewidoczna. Jej efekty nie.

Koncepcje bazowe

• Linia bazowa — na której znajdują się znaki liniowe
• Wysokość X — wysokość liter małych
• Ascender — część powyżej wysokości x
• Zstępujący – część poniżej linii bazowej
• Siatka bazowa — struktura rytmu pionowego

Linia bazowa to fundament czytelnego tekstu. Wszystko inne jest mierzone od niej.