De basislijn is de onzichtbare lijn waarop de tekens rusten. De meeste letters staan ​​erop. Dalende letters zoals g, j, p, q en y zakken eronder. Staande letters zoals b, d, h, k en l steken boven de x-hoogte uit. De basislijn verankert de tekst. Zonder de basislijn zouden letters op verschillende hoogtes zweven. Het oog zou moeite hebben om te lezen. Typografie is afhankelijk van deze onzichtbare lijn.

Basislijnuitlijning zorgt ervoor dat tekst in kolommen, bijschriften of interface-elementen netjes op één lijn staat. Wanneer twee tekstblokken naast elkaar staan, zorgt het uitlijnen van hun basislijnen voor een strakke horizontale lijn. Het oog leest de tekst zonder te verspringen. Een verkeerd uitgelijnde basislijn oogt slordig, zelfs als de kijker niet precies kan zeggen waarom. In meertalig ontwerp zijn basislijnen nog belangrijker. Verschillende schriften hebben verschillende conventies voor de basislijn. Latijn, Arabisch, Devanagari en Chinees staan ​​allemaal anders ten opzichte van de basislijn. Het combineren van verschillende schriften in één regel vereist zorgvuldige aanpassing. De ontwerper past de positie, grootte en afstand aan om de schriften in balans te brengen. Basislijnrasters breiden dit concept uit naar complete lay-outs. Elk tekstelement wordt uitgelijnd met hetzelfde onderliggende raster. Het resultaat is een consistent verticaal ritme. De lezer merkt het raster misschien niet op, maar voelt wel de orde. Het verwijderen ervan geeft de lay-out een losse en onprofessionele uitstraling. De basislijn is onzichtbaar, maar de effecten ervan niet.

Basisconcepten

• Basislijn — de lijntekens bevinden zich op
• X-hoogte — de hoogte van kleine letters
• Ascender — het deel boven hoogte x
• Descender — het deel onder de basislijn
• Basisraster — een raamwerk voor verticaal ritme

De basislijn vormt het fundament van leesbare tekst. Alles wat daarop volgt, wordt daaraan afgemeten.