Klatka to pojedynczy nieruchomy obraz w sekwencji filmowej. Film składa się z tysięcy klatek, z których każda nieznacznie różni się od poprzedniej. Wyświetlane w krótkich odstępach czasu, zazwyczaj 24 klatki na sekundę, tworzą iluzję ruchu. Klatka to podstawowa jednostka kinowa. Jest najmniejszą jednostką czasu i przestrzeni w filmie.

Ramka to nie tylko jednostka techniczna. To jednostka kompozycyjna. Wszystko w ramce jest kwestią wyboru. Reżyser i operator decydują, co uwzględnić, a co pominąć. Decydują o kadrowaniu, kącie, odległości i ruchu. Decydują o oświetleniu, kolorze i ostrości. Ramka to okno na świat filmu. To granica, która definiuje to, co widzi widz.

Ramki można komponować na wiele sposobów. Symetryczna ramka tworzy równowagę. Asymetryczna ramka tworzy napięcie. Ramka z postacią na krawędzi tworzy niepokój. Ramka z postacią w centrum tworzy stabilność. Ramka z negatywną przestrzenią tworzy izolację. Kompozycja ramki jest językiem wizualnym. Komunikuje znaczenie bez słów.

Klatka jest również jednostką czasową. Każda klatka trwa ułamek sekundy. Czas trwania ujęcia to liczba klatek, które się w nim znajdują. Ujęcie trwające jedną sekundę zawiera 24 klatki. Ujęcie trwające minutę zawiera 1440 klatek. Montażysta wybiera czas trwania. Klatka jest elementem składowym czasu w kinie.