Światło kluczowe oświetla obiekt. Tworzy jasne światła i głębokie cienie. Cienie mogą być zbyt ciemne. Światło wypełniające je zmiękcza. Jest to światło wtórne, które wypełnia cienie utworzone przez światło kluczowe. Nie eliminuje cieni, lecz zmniejsza ich intensywność. Stosunek światła kluczowego do światła wypełniającego decyduje o kontraście obrazu. Wysoki współczynnik tworzy dramatyczne, nastrojowe oświetlenie. Niski współczynnik tworzy płaskie, równomierne oświetlenie.

Światło wypełniające jest zazwyczaj łagodniejsze i mniej intensywne niż światło kluczowe. Może to być lampa rozproszona, tablica odbijająca światło lub reflektor. Jest ono ustawione naprzeciwko światła kluczowego, często pod mniejszym kątem. Światło wypełniające nie powinno tworzyć własnych cieni. Powinno być niewidoczne, a jedynie rozjaśniać ciemne obszary na tyle, aby odsłonić szczegóły. Ilość wypełnienia jest kwestią twórczą. Film noir może nie używać prawie żadnego wypełnienia, tworząc głębokie cienie. Serial komediowy może używać mocnego wypełnienia, tworząc jasny, równomierny efekt.

Światło wypełniające jest częścią trzypunktowego systemu oświetlenia, wraz ze światłem kluczowym i podświetleniem. Światło główne zapewnia oświetlenie główne. Światło wypełniające zmiękcza cienie. Podświetlenie oddziela obiekt od tła. Trzy światła współdziałają, tworząc kontrolowany, trójwymiarowy obraz. Ustawienie to punkt wyjścia. Operatorzy filmowi dostosowują je do każdej sceny.