W cząsteczce chlorowodoru atom chloru przyciąga do siebie wspólne elektrony. Wiązanie jest polarne, z częściowym ładunkiem ujemnym na chlorze i częściowym ładunkiem dodatnim na wodorze. Zdolność atomu do przyciągania elektronów w wiązaniu nazywa się elektroujemnością. Jest to cecha względna, a nie absolutna. Fluor jest pierwiastkiem najbardziej elektroujemnym, z wartością 3,98 w skali Paulinga. Cez jest jednym z najmniej elektroujemnych, z wartością 0,79.

Elektroujemność rośnie w całym okresie i maleje w dół grupy. Dzieje się tak, ponieważ promień atomowy maleje w całym okresie, więc jądro silniej utrzymuje elektrony. W dół grupy promień rośnie, a elektrony zewnętrzne są dalej od jądra, więc są słabiej utrzymywane. Gazy szlachetne są zazwyczaj pomijane, ponieważ nie tworzą łatwo wiązań.

Różnica elektroujemności między dwoma atomami determinuje rodzaj wiązania. Różnica większa niż około 1,7 zazwyczaj oznacza wiązanie jonowe. Różnica między 0,4 a 1,7 oznacza wiązanie kowalencyjne spolaryzowane. Różnica mniejsza niż 0,4 oznacza wiązanie kowalencyjne niepolarne. Progi te są przybliżone, ale są przydatne do przewidywania charakteru wiązania.

Elektroujemność wpływa na właściwości cząsteczek. Cząsteczki polarne rozpuszczają się w rozpuszczalnikach polarnych. Cząsteczki niepolarne rozpuszczają się w rozpuszczalnikach niepolarnych. Wiązania wodorowe tworzą się między wodorem a silnie elektroujemnymi atomami, takimi jak tlen, azot i fluor. Oddziaływania te kształtują białka, DNA i wodę, umożliwiając życie.