Fuzja jądrowa napędza gwiazdy. Jest to proces łączenia się lekkich jąder atomowych w cięższe, uwalniając w ten sposób energię. W jądrze Słońca jądra wodoru łączą się w hel, a niewielka różnica masy przekształca się w energię, zgodnie z równaniem Einsteina: E = mc kwadrat. Energia ta potrzebuje dziesiątek tysięcy lat, aby dotrzeć na powierzchnię, a następnie ośmiu minut, aby dotrzeć do Ziemi.

Fuzja wymaga ekstremalnych warunków. Jądra atomowe o ładunku dodatnim odpychają się, więc muszą poruszać się wystarczająco szybko, aby pokonać to odpychanie. Na Słońcu grawitacja zapewnia niezbędne ciśnienie i temperaturę, około 15 milionów kelwinów. Na Ziemi naukowcy wykorzystują uwięzienie magnetyczne lub lasery, aby odtworzyć te warunki, ale wyzwania są ogromne.

Fuzja jądrowa ma ogromny potencjał jako źródło energii. Paliwa jest pod dostatkiem, odpady powstające w jej wyniku są krótkotrwałe w porównaniu z rozszczepieniem i nie wytwarzają gazów cieplarnianych. Problem polega na tym, że nikt jeszcze nie zbudował reaktora fuzyjnego, który wytwarzałby więcej energii niż zużywał. Narodowy Ośrodek Zapłonu (National Ignition Facility) osiągnął zysk energetyczny netto w 2022 roku, co stanowi kamień milowy, ale komercyjna fuzja jądrowa jest jeszcze odległa o dekady.

Ten sam proces, który rozświetla gwiazdy, może pewnego dnia rozświetlić nasze miasta.