Hipoteza mgławicowa wyjaśnia, jak powstał Układ Słoneczny z wirującej chmury gazu i pyłu. Została zaproponowana w XVIII wieku przez Immanuela Kanta i Pierre'a-Simona Laplace'a i od tamtej pory była udoskonalana. Podstawowa koncepcja przetrwała, ponieważ wyjaśnia tak wiele: dlaczego planety krążą wokół Słońca w tym samym kierunku, dlaczego ich orbity leżą mniej więcej w tej samej płaszczyźnie i dlaczego Słońce i planety mają podobny skład.

Historia przedstawia się następująco. Gigantyczny obłok molekularny zapadł się pod wpływem własnej grawitacji, prawdopodobnie w wyniku pobliskiej supernowej. W miarę zapadania się, obrócił się szybciej i spłaszczył się, tworząc dysk. Centrum stało się gęstsze i cieplejsze, ostatecznie inicjując syntezę jądrową i stając się Słońcem. W dysku ziarna pyłu zlepiały się ze sobą, tworząc kamyki, następnie skały, a następnie planetozymale. Niektóre planetozymale urosły na tyle, że stały się planetami. Inne pozostały jako asteroidy i komety.

Hipotezę tę zweryfikowano obserwacjami innych gwiazd. Astronomowie odkryli dyski protoplanetarne wokół młodych gwiazd, niektóre z przerwami, w których formują się planety. Obserwatoria Kepler i ALMA dostarczyły bezpośrednich dowodów. Model ten nie jest idealny. Ma trudności z wyjaśnieniem, jak planety olbrzymy powstały tak szybko i jak ewoluowała architektura Układu Słonecznego. Pozostaje jednak fundamentem planetologii.