Jedna rakieta nie jest w stanie zrobić wszystkiego. Przenoszenie pustych zbiorników i zużytych silników marnuje paliwo, dlatego inżynierowie układają stopnie jeden na drugim. Każdy stopień spala paliwo, a następnie oddziela się i odpada. Pozostały pojazd jest lżejszy i może przyspieszyć jeszcze bardziej.

Matematyka jest brutalna. Osiągnięcie orbity wymaga zmiany prędkości o około 9,4 kilometra na sekundę, a stosunek mas potrzebny do tego w jednym etapie byłby absurdalny. Etapowanie dzieli problem na łatwe do opanowania części.

Typowe konfiguracje etapowe

• Dwustopniowe pojazdy na niską orbitę
• Pojazdy trójstopniowe do trajektorii ucieczki
• Równoległe rozstawianie z użyciem wzmacniaczy mocowanych na paskach
• Stopniowanie szeregowe z ułożonymi w stos stopniami rdzeniowymi

Separacja to krytyczny moment. Wybuchowe śruby lub systemy pneumatyczne uwalniają zużyty stopień, a małe silniki wypychają go na zewnątrz. Jeśli stopnie nie rozdzielą się czysto, misja natychmiast się kończy.