Eén raket kan niet alles aan. Het meevoeren van lege tanks en uitgebrande motoren is brandstofverspilling, daarom bouwen ingenieurs rakettrappen op. Elke trap verbrandt zijn brandstof, scheidt zich vervolgens af en valt terug. Het overgebleven voertuig is lichter en kan verder versnellen.

De wiskunde is meedogenloos. Om in een baan om de aarde te komen, is een snelheidsverandering van ongeveer 9,4 kilometer per seconde nodig, en de massaverhouding die daarvoor in één keer nodig zou zijn, zou absurd zijn. Door de raket in etappes op te splitsen, wordt het probleem in behapbare stukken verdeeld.

Gangbare staging-configuraties

• Tweetrapsvoertuigen voor een lage baan om de aarde.
• Drietrapsvoertuigen voor ontsnappingstrajecten
• Parallelle podiumopstelling met strap-on boosters
• Seriële fasering met gestapelde kernfasen

De scheiding is een cruciaal moment. Explosieve bouten of pneumatische systemen laten de uitgebrande trap los, waarna kleine motoren deze wegduwen. Als de trappen niet soepel van elkaar scheiden, eindigt de missie onmiddellijk.