Na een lange wedstrijd staan ​​de scores nog steeds gelijk, dus wordt er een speciale procedure gebruikt om een ​​winnaar aan te wijzen. Die procedure heet een tiebreaker. Het verkort de beslissingsprocedure en stelt tegelijkertijd de vaardigheden onder druk op de proef.

Bij tennis wordt in de meeste sets een tiebreak van zeven punten gespeeld; in andere sporten worden strafschoppen, extra sudden-death-periodes of vergelijkende statistieken van eerdere wedstrijden gebruikt. Het format wordt van tevoren vastgelegd, zodat beide partijen zich op de mogelijkheid kunnen voorbereiden. De psychologische druk is meestal hoger dan bij een reguliere wedstrijd, omdat elke actie versterkte gevolgen heeft.

Bij tiebreakers wordt kalmte beloond en in sommige spelvormen ook een zekere mate van specialistische vaardigheid. Critici beweren soms dat ze de zuiverheid van de voorafgaande wedstrijd verminderen; voorstanders stellen dat ze binnen praktische tijdslimieten een noodzakelijk resultaat opleveren. Atleten trainen specifiek voor de tiebreaker-scenario's die in hun sport voorkomen.

Als de belangrijkste wedstrijd geen winnaar aanwijst, wordt de beslissende wedstrijd de doorslaggevende factor.