Proportionele regeling produceert een uitvoer die evenredig is aan de fout. Als de fout verdubbelt, verdubbelt de uitvoer ook. Als de fout klein is, is de uitvoer klein. De regelaar stuurt harder wanneer deze ver van het doel verwijderd is en mindert druk naarmate het doel dichterbij komt. Het is de eenvoudigste en meest intuïtieve regelactie.

De proportionele versterking, Kp, bepaalt hoe agressief de regelaar reageert. Een hoge versterking betekent een snelle reactie, maar met risico op oscillatie. Een lage versterking betekent een stabiele, maar trage reactie. De uitgang van de regelaar is Kp maal de fout. Dat is alles. De berekening is eenvoudig. Het afstellen daarentegen niet.

Proportioneel regelgedrag

• Snelle reactie op grote fouten.
• Stationaire fout bij constante belasting.
• Oscillatie treedt op als de versterking te hoog is.
• Trage respons als de versterking te laag is.
• Vaak gecombineerd met integraal- en afgeleide termen.

De stationaire fout is de grootste zwakte. Als het systeem een ​​constante output nodig heeft om zijn positie te behouden tegen zwaartekracht of wrijving, moet de proportionele term een ​​fout hebben die niet nul is om die output te produceren. Dat betekent dat het systeem onder het ingestelde punt stabiliseert. Het toevoegen van integrale actie elimineert de fout. Het toevoegen van differentiële actie vermindert oscillatie. De meeste echte regelaars gebruiken alle drie de termen. Maar proportionele regeling alleen is voldoende voor sommige toepassingen. Een eenvoudige lijnvolgende robot kan proportionele regeling gebruiken om te sturen. Hoe verder hij van de lijn afdrijft, hoe scherper hij terugdraait. Het werkt omdat de robot altijd in beweging is en de fout nooit stabiliseert. Proportionele regeling is de basis. Al het andere bouwt daarop voort.