Transductie is de omzetting van de ene vorm van energie in de andere. Bij zintuiglijke waarneming is het de transformatie van stimulusenergieën – licht, geluid, chemische, mechanische – in neurale impulsen die de hersenen kunnen interpreteren.

Fotoreceptoren zetten licht om in elektrische signalen; haarcellen in het slakkenhuis zetten mechanische trillingen om in neuronale activiteit; reuk- en smaakreceptoren zetten chemische structuren om in receptorpotentialen. Elke zintuiglijke modaliteit heeft gespecialiseerde receptorcellen en moleculaire mechanismen die geoptimaliseerd zijn voor de specifieke vorm van energie. De resulterende neurale code bewaart informatie over intensiteit, kwaliteit en, in veel gevallen, ruimtelijk of temporeel patroon.

Zonder transductie zou er geen zintuiglijke waarneming zijn. De fysieke wereld zou buiten het zenuwstelsel blijven. De efficiëntie en specificiteit van de transductie bepalen de gevoeligheid en het bereik van elk zintuig. Beschadiging van receptorcellen of hun transductiemechanismen leidt tot overeenkomend zintuiglijk verlies.

De eerste stap van fysieke energie naar neuraal signaal is transductie.