Een crescendo is een geleidelijke toename in volume. De aanduiding staat in de partituur als een haarspeldbocht die naar rechts opent, of als het woord zelf. Uitvoerende musici reageren hierop door meer lucht, strijkstokdruk of malletkracht toe te voegen over het aangegeven bereik.

Crescendo's geven richting en spanning. Een lange crescendo kan de spanning over een hele frase of sectie opbouwen; een korte crescendo kan een enkel gebaar benadrukken. De tegenovergestelde aanduiding, diminuendo of decrescendo, heeft het omgekeerde effect. Samen geven ze muziek zijn dynamische vorm.

Het beheersen van een vloeiend crescendo vereist technische beheersing, zodat het geluid toeneemt zonder abrupte sprongen of verlies van klankkwaliteit. Ensembles moeten de toename zorgvuldig coördineren, zodat geen enkele sectie de andere overstemt. Componisten gebruiken crescendo's om structurele hoogtepunten te benadrukken of om emotionele expressie te intensiveren.

Het luisteren naar fraai vormgegeven crescendo's is een van de geneugten van een aandachtige uitvoering.