Talen plaatsen gebeurtenissen in relatie tot het moment van spreken. Tijd is een grammaticale categorie die een situatie in de tijd situeert – meestal verleden, heden of toekomst – door middel van werkwoordmorfologie of hulpwerkwoordsystemen.

De absolute tijd verankert zich direct aan het tijdstip van spreken; de relatieve tijd verankert zich aan een andere gebeurtenis. Veel talen combineren tijd en aspect in samentrekkingen. Sommige talen grammaticaliseren alleen een onderscheid tussen verleden en niet-verleden tijd; andere talen maken gebruik van meerdere graden van afstand.

Fouten in de tijdsaanduiding komen vaak voor in teksten in een andere taal wanneer de systemen verschillen. Verhalende en indirecte rede creëren complexe patronen van tijdsverschuivingen. Beschrijvende grammatica's illustreren de tijdsaanduiding met tijdlijnen en authentieke tekstvoorbeelden in plaats van alleen geïsoleerde paradigma's.

• Grammaticale plaatsing van gebeurtenissen in de tijd
• Meestal verleden, heden en toekomst
• Uitgedrukt door morfologie of hulpstoffen
• Werkt nauw samen met aspect