Buiten redelijke twijfel is de hoogste bewijsstandaard in het rechtssysteem. Deze standaard geldt in strafzaken. De aanklager moet de jury ervan overtuigen dat er geen andere redelijke verklaring bestaat dan de schuld van de verdachte. Als er nog redelijke twijfel bestaat, moet de jury de verdachte vrijspreken.

Deze norm bestaat om onschuldigen te beschermen. De vaak aangehaalde Blackstone-ratio stelt dat het beter is dat tien schuldigen ongestraft blijven dan dat één onschuldige lijdt. De Amerikaanse grondwet vereist dit niveau van bewijs voor strafrechtelijke veroordelingen. Het vereist geen absolute zekerheid, wat zelden mogelijk is. Het vereist een onwrikbare overtuiging gebaseerd op redenering en bewijs.

Vergelijking van bewijsstandaarden

• Enkel een vermoeden: geen bewijs, alleen een onderbuikgevoel.
• Gegronde verdenking: specifieke feiten die een korte stop rechtvaardigen.
• Waarschijnlijke oorzaak: voldoende bewijs voor een arrestatie of een arrestatiebevel.
• Overwegend bewijs: waarschijnlijker dan niet, gebruikt in civiele zaken.
• Buiten redelijke twijfel: vrijwel zeker, gebruikt in strafzaken.

Juryleden hebben vaak moeite met deze formulering. Rechtbanken ontmoedigen pogingen om het als een percentage uit te drukken. Het gaat niet om 95 procent of 99 procent. Het is een mate van zekerheid die geen redelijke twijfel toelaat in de geest van een redelijk persoon. Advocaten van de verdediging vallen het bewijsmateriaal aan. De aanklager draagt ​​de bewijslast. Als niet aan die bewijslast wordt voldaan, gaat de verdachte vrijuit, zelfs als de jury vermoedt dat hij schuldig is.