Handel is de oudste vorm van economische samenwerking. Een boer ruilt graan voor gereedschap van een smid. Een land exporteert auto's en importeert olie. In de kern is handel een vrijwillige uitwisseling, en beide partijen verwachten er baat bij te hebben, anders zouden ze niet overeenkomen. Dat eenvoudige inzicht, dat begin 19e eeuw door David Ricardo werd geformuleerd, vormt de basis voor de stelling dat handel de levensstandaard verhoogt.

Ricardo toonde aan dat zelfs als één land beter is in het produceren van alles, beide landen baat kunnen hebben bij specialisatie in datgene waar ze relatief het beste in zijn. Een advocaat die sneller typt dan haar assistent, zou de assistent toch moeten aannemen, omdat haar tijd beter besteed kan worden aan juridisch werk. Het principe van comparatieve voordelen geldt ook voor landen. Het verklaart waarom handel floreert, zelfs tussen landen met zeer verschillende productiviteitsniveaus.

Handel is niet zonder pijn. Werknemers in sectoren die te maken krijgen met importconcurrentie verliezen hun baan, en de aanpassing kan jaren duren. Gemeenschappen die rond een enkele fabriek of molen zijn opgebouwd, kunnen verzwakken wanneer deze sluit. Deze kosten zijn reëel, en economen die ze negeren, ondermijnen hun eigen argumentatie. De voordelen van handel zijn groot, maar ze zijn breed en dun verspreid, terwijl de verliezen geconcentreerd en zichtbaar zijn. Die asymmetrie maakt handel politiek gezien een beladen onderwerp.

Handelsconcepten

• Export en import
• Vergelijkend voordeel
• Handelsbalans
• Tarieven en quota
• Vrijhandelsovereenkomsten