Je hebt een zuur met een onbekende concentratie. Je wilt weten hoeveel ervan aanwezig is. Je voegt een base met een bekende concentratie toe totdat het zuur exact geneutraliseerd is. Dat is titratie, een methode om de concentratie te bepalen door een reagens met een bekende sterkte toe te voegen. Het punt van exacte neutralisatie is het equivalentiepunt. Een indicator verandert van kleur om het eindpunt aan te geven. Het volume van het gebruikte reagens geeft de concentratie van de onbekende stof aan.

De opstelling is eenvoudig. Een buret bevat de titrant, de oplossing met bekende concentratie. Een erlenmeyer bevat de analyt, de oplossing met onbekende concentratie. De titrant wordt langzaam toegevoegd, onder voortdurend zwenken, totdat de indicator van kleur verandert. Het toegevoegde volume wordt genoteerd. De berekening maakt gebruik van de stoichiometrie van de reactie. Bij een zuur-base titratie is het aantal mol zuur gelijk aan het aantal mol base bij het equivalentiepunt, gecorrigeerd voor de coëfficiënten in de gebalanceerde reactievergelijking.

Titraties bestaan ​​in verschillende vormen. Zuur-base titraties bepalen de concentratie van zuren of basen. Redox titraties maken gebruik van oxiderende of reducerende stoffen. Complexometrische titraties gebruiken een reagens dat een complex vormt met de te analyseren stof, vaak metaalionen. Neerslagtitraties vormen een onoplosbare vaste stof. Elk type titratie heeft zijn eigen indicatoren en berekeningen.

Titratie wordt gebruikt in kwaliteitscontrole, milieutesten, farmaceutische analyses en onderzoek. Het is nauwkeurig, goedkoop en vereist slechts basisapparatuur. Het is een van de meest voorkomende analysetechnieken in de chemie.