Ruimtevaartuigen kunnen geen lucht gebruiken om te draaien. Ze hebben interne impuls nodig. Een reactiewiel laat een zware massa in het voertuig ronddraaien, en wanneer het wiel in één richting versnelt, draait het ruimtevaartuig in de andere richting. De derde wet van Newton, toegepast op de standregeling.

Drie wielen drijven de drie assen aan, hoewel de meeste ruimtevaartuigen er vier hebben voor de zekerheid. De wielen zijn zwaar en verbruiken veel energie, maar ze gebruiken alleen elektriciteit, geen brandstof, waardoor ze ideaal zijn voor lange missies.

Praktische grenzen

• De wielen raken verzadigd wanneer ze hun maximale snelheid bereiken.
• Desaturatie vereist stuwraketten of magnetische koppelmotoren.
• Lagerslijtage beperkt de levensduur.
• Trillingen kunnen gevoelige instrumenten beïnvloeden.

Als een wiel uitvalt, kan het ruimtevaartuig vaak nog wel verder met de overgebleven drie wielen, maar dan verliest het zijn redundantie en kan het mogelijk niet meer op alle doelen gericht worden. Zowel Hubble als Kepler hebben te maken gehad met wieluitval die hun missies beïnvloedde.