Retinal uyumsuzluk, iki retinaya yansıyan görüntüler arasındaki küçük farktır. Gözler yatay olarak ayrı olduğundan, her biri dünyayı biraz farklı bir şekilde görür; görsel sistem bu farkı derinlik için binoküler bir ipucu olarak kullanır.

Yakındaki nesneler, uzaktakilere göre daha büyük farklılıklar yaratır. Görsel korteksteki nöronlar belirli farklılıklara duyarlıdır ve karşılık gelen derinlikleri işaret eder. Bu ipucu özellikle birkaç metre içinde hassastır ve daha uzak mesafelerde daha az bilgilendirici hale gelir; bu durumda tek gözlü ipuçları devreye girer. Stereoskoplar, 3 boyutlu filmler ve sanal gerçeklik ekranları, her göze biraz farklı görüntüler sunarak retinal farklılığı kullanır.

Çocukluktan itibaren çift gözle görme yeteneğinden yoksun olan kişiler genellikle düşük stereo keskinliği geliştirir ve tek gözle alınan bilgilere daha fazla güvenirler. Bazı optik cihazlarda olduğu gibi, retinal eşitsizliğin geçici olarak bozulması, ince derinlik değerlendirmelerini bozabilir. Retinal eşitsizlik, stereoskopik derinlik algısının geometrik temelidir.

İki gözün görüşleri arasındaki küçük uyumsuzluk, beynin yakın derinliği hassas bir şekilde hesaplamasına olanak tanır.