Dysparencja siatkówkowa to niewielka różnica między obrazami wyświetlanymi na obu siatkówkach. Ponieważ oczy są rozstawione poziomo, każde z nich otrzymuje nieco inny obraz świata; układ wzrokowy wykorzystuje tę różnicę jako dwuoczną wskazówkę dotyczącą głębi.

Obiekty znajdujące się blisko generują większe dysproporcje niż te odległe. Neurony w korze wzrokowej są dostrojone do określonych dysproporcji i sygnalizują odpowiadające im głębokości. Sygnał jest szczególnie precyzyjny w odległości kilku metrów i staje się mniej informatywny w większych odległościach, gdzie dominują sygnały monokularne. Stereoskopy, filmy trójwymiarowe i wyświetlacze rzeczywistości wirtualnej wykorzystują dysproporcje siatkówki, prezentując nieco inne obrazy każdemu oku.

Osoby, które od wczesnego dzieciństwa mają problemy z widzeniem obuocznym, często mają słabą ostrość widzenia stereoskopowego i polegają bardziej na informacjach jednoocznych. Chwilowe zaburzenie dysparacji, podobnie jak w przypadku niektórych urządzeń optycznych, może upośledzać precyzyjną ocenę głębi. Dysparacja siatkówki stanowi geometryczną podstawę stereoskopowej percepcji głębi.

Niewielka różnica między obrazem widzianym przez oba oczy pozwala mózgowi na precyzyjne obliczenie bliskiej głębokości.