Yer kuramı, farklı ses frekanslarının kokleanın baziler membranının farklı yerlerini uyardığını ve beynin, en yüksek uyarımın konumundan yola çıkarak perdeyi belirlediğini öne sürer.

Yüksek frekanslı sesler, kokleanın tabanına yakın, oval pencereye yakın bölgede maksimum titreşim üretir. Düşük frekanslı sesler daha uzağa yayılır ve tepe noktasına yakın bölgede zirve yapar. Her iki konumdaki kıl hücreleri, işitsel sistemin karşılık gelen perdeler olarak yorumladığı sinyaller gönderir. Bu teori, yüksek frekansların algılanmasını iyi bir şekilde açıklar ve işitsel yol boyunca bulunan düzenli tonotopik organizasyonla desteklenir.

Düşük frekanslar için, yer kodlaması daha az hassas hale gelir ve frekansın kendisinin zamansal kodlaması daha önemli hale gelir. Bu nedenle modern açıklamalar, yer ve frekans teorilerini birleştirerek, işitilebilir aralığın farklı bölümlerinde her birine baskın bir rol atfeder. Yer teorisi, kokleanın perde analizine nasıl başladığının birincil açıklaması olmaya devam etmektedir.

Yer kuramına göre, baziler membranın en güçlü titreştiği nokta, duyulan sesin perdesini belirler.