De plaatstheorie stelt dat verschillende geluidsfrequenties verschillende plekken langs het basilair membraan van het slakkenhuis stimuleren, en dat de hersenen de toonhoogte bepalen aan de hand van de locatie van de piekstimulatie.

Hoogfrequente geluiden produceren maximale trillingen nabij de basis van het slakkenhuis, dicht bij het ovale venster. Laagfrequente geluiden leggen een grotere afstand af en bereiken hun piek nabij de top. Haarcellen op elke locatie sturen signalen die het gehoorsysteem interpreteert als overeenkomstige toonhoogtes. Deze theorie verklaart de waarneming van hoge frequenties goed en wordt ondersteund door de geordende tonotopische organisatie die in de gehele gehoorbaan wordt aangetroffen.

Bij lage frequenties wordt de plaatscodering minder nauwkeurig en wordt de temporele codering van de frequentie zelf belangrijker. Moderne verklaringen combineren daarom de plaats- en frequentietheorieën, waarbij aan elk een dominante rol wordt toegekend in verschillende delen van het hoorbare bereik. De plaatstheorie blijft de belangrijkste verklaring voor hoe het slakkenhuis de toonhoogte begint te analyseren.

Volgens de plaatstheorie bepaalt de plek waar het basilair membraan het sterkst trilt de toonhoogte die we horen.