Teoria miejsca zakłada, że ​​różne częstotliwości dźwięku stymulują różne miejsca wzdłuż błony podstawnej ślimaka i że mózg określa wysokość dźwięku na podstawie miejsca szczytowej stymulacji.

Dźwięki o wysokiej częstotliwości generują maksymalne drgania w pobliżu podstawy ślimaka, blisko okienka owalnego. Dźwięki o niskiej częstotliwości rozprzestrzeniają się dalej i osiągają szczyt w pobliżu wierzchołka. Komórki włoskowate w każdym z tych miejsc wysyłają sygnały, które układ słuchowy interpretuje jako odpowiadające im dźwięki. Teoria ta dobrze wyjaśnia percepcję wysokich częstotliwości i jest poparta uporządkowaną organizacją tonotopową występującą w całym szlaku słuchowym.

W przypadku niskich częstotliwości kodowanie miejsca staje się mniej precyzyjne, a ważniejsze staje się kodowanie czasowe samej częstotliwości. Współczesne ujęcia łączą zatem teorie miejsca i częstotliwości, przypisując każdej z nich dominującą rolę w różnych częściach zakresu słyszalnego. Teoria miejsca pozostaje podstawowym wyjaśnieniem tego, jak ślimak rozpoczyna analizę wysokości dźwięku.

Zgodnie z teorią miejsca, w którym błona podstawna drga najsilniej, determinuje wysokość dźwięku, jaki słyszymy.