İkonik bellek, görsel bilgilerin kısa süreli duyusal deposudur. Görsel bir sahne, uyaran ortadan kalktıktan sonra saniyenin bir bölümü kadar süren, soluklaşan bir iz bırakır.

George Sperling'in kısmi raporlama deneyleri, bu depolamanın kapasitesinin insanların raporlayabileceğinden daha büyük olduğunu göstermiştir. Harflerden oluşan bir ızgara kısa süreliğine gösterildiğinde, katılımcılar yalnızca birkaçını raporlayabiliyordu; ancak tek bir satırı rapor etmeleri için anında işaret verildiğinde, o satırdaki harflerin çoğunu raporlayabiliyorlardı. İşaretin birkaç yüz milisaniye içinde gelmesi gerekiyordu; bundan sonra simge kayboluyordu. Bu bulgu, zengin bir görsel temsilin kısa süreliğine var olduğunu ve dikkat seçilen öğeleri daha kalıcı bir depolamaya aktarmadığı sürece bozulduğunu göstermiştir.

İkonik bellek, görsel sistemin göz hareketleri boyunca bilgiyi bütünleştirmesine ve dünyayı ayrı ayrı anlık görüntüler dizisi yerine sürekli bir bütün olarak deneyimlemesine olanak tanır. Süresi, görme ve işitmenin farklı zamansal gereksinimlerine uygun olarak, yankısal belleğin süresinden çok daha kısadır.

Şimşek çakmasının ardından kalan görüntü, ikonik hafızanın işleyişine dair tanıdık bir hatırlatıcıdır.