Het iconisch geheugen is de kortstondige opslag van visuele informatie. Een visuele scène laat een vervagend spoor achter dat een fractie van een seconde blijft bestaan ​​nadat de stimulus is verdwenen.

De experimenten van George Sperling met gedeeltelijke rapportage toonden aan dat de capaciteit van dit geheugen groter is dan wat mensen kunnen rapporteren. Wanneer een raster van letters kortstondig werd getoond, konden deelnemers er slechts een paar noemen; maar wanneer ze onmiddellijk de aanwijzing kregen om een ​​enkele rij te noemen, konden ze de meeste letters in die rij noemen. De aanwijzing moest binnen een paar honderd milliseconden komen; daarna was het pictogram vervaagd. De bevinding toonde aan dat een rijke visuele representatie slechts kortstondig bestaat en vervolgens vervaagt, tenzij de aandacht geselecteerde items overbrengt naar een duurzamer geheugen.

Iconisch geheugen stelt het visuele systeem in staat informatie over oogbewegingen heen te integreren en de wereld als een continu geheel te ervaren in plaats van als een reeks afzonderlijke momentopnamen. De duur ervan is veel korter dan die van echoïsch geheugen, wat aansluit bij de verschillende tijdsvereisten van zien en horen.

Het beeld dat na een bliksemflits achterblijft, is een bekende herinnering aan het werk van iconische herinneringen.