İlişkilendirme alanları, beyin korteksinde öncelikle duyusal veya motor olmayan bölgelerdir. Birden fazla kaynaktan gelen bilgileri bütünleştirirler ve insan bilişini farklı kılan üst düzey zihinsel işlevleri desteklerler.

Prefrontal ilişki korteksi planlama, karar verme, çalışma belleği ve sosyal davranışlarda rol oynar. Hasar, temel zekayı etkilemeden muhakeme ve dürtü kontrolünü tahrip edebilir. Parietal ilişki alanları mekansal farkındalığa ve duyusal bilgilerin entegrasyonuna katkıda bulunur; temporal ilişki alanları nesne tanıma ve anlamsal bellek için kritiktir. Dil, sol yarımküredeki ilişki bölgeleri ağına bağlıdır; bu ağ klasik olarak Broca ve Wernicke alanlarını ve bunları birbirine bağlayan lif yollarını içerir.

Bu bölgeler insan evriminde orantısız bir şekilde genişlemiştir. Gelişimde miyelinleşmeyi en son tamamlayan bölgelerdir ve yaşam boyunca esnekliklerini korurlar. Aktiviteleri anlık uyarana daha az, içsel hedeflere, anılara ve soyut ilişkilere daha çok bağlıdır.

Bir kişi bir metaforu düşünürken, plan yaparken veya anlarken, çağrışım alanları devreye girer.