Karbon yutakları, saldıklarından daha fazla karbonu emer. Ormanlar, okyanuslar, topraklar ve sulak alanlar karbon yutakları görevi görür. Atmosferden karbondioksiti çekerler ve onu canlı dokularda, suda veya tortuda depolarlar. Bu yutaklar olmasaydı, atmosferdeki CO2 seviyesi halihazırda olduğundan daha da hızlı yükselirdi.

Ormanlar karbonu ağaçlarda, köklerde ve toprakta depolar. Olgun bir orman hektar başına yüzlerce ton karbon tutabilir. Okyanuslar yüzeyde CO2'yi emer ve derin sulara karıştırır. Topraklar karbonu organik maddede depolar. Turbalıklar özellikle yoğun karbon depolarıdır ve binlerce yıl boyunca karbon biriktirirler.

Karbon yutakları baskı altında. Ormanların yok edilmesi, ormanları karbon yutaklarından karbon kaynaklarına dönüştürüyor. Isınan okyanuslar daha az CO2 emiyor ve daha asidik hale geliyor. Donmuş toprakların çözülmesi metan ve CO2 salınımına neden oluyor. Bu geri bildirimler, iklim değişikliğini yavaşlatan karbon yutaklarını zayıflatabilir. Bunları korumak ve eski haline getirmek, mevcut en etkili iklim stratejilerinden biridir.

Büyük lavabolar

• Ormanlar
• Okyanuslar
• Topraklar
• Turbalıklar ve sulak alanlar
• Donmuş toprak (hassas)