Een koolstofput absorbeert meer koolstof dan het uitstoot. Bossen, oceanen, bodems en moerasgebieden fungeren allemaal als koolstofputten. Ze onttrekken koolstofdioxide aan de atmosfeer en slaan het op in levend weefsel, water of sediment. Zonder deze koolstofputten zou de CO2-concentratie in de atmosfeer nog sneller stijgen dan nu al het geval is.

Bossen slaan koolstof op in bomen, wortels en bodem. Een volwassen bos kan honderden tonnen koolstof per hectare bevatten. Oceanen absorberen CO2 aan het oppervlak en mengen het met het diepere water. Bodems slaan koolstof op in organisch materiaal. Veengebieden zijn bijzonder dichte koolstofputten, die koolstof gedurende duizenden jaren accumuleren.

Koolstofputten staan ​​onder druk. Ontbossing verandert bossen van koolstofputten in koolstofbronnen. Opwarmende oceanen absorberen minder CO2 en worden zuurder. Het ontdooien van de permafrost zorgt voor de uitstoot van methaan en CO2. Deze terugkoppelingseffecten kunnen de koolstofputten verzwakken die de klimaatverandering momenteel afremmen. Het beschermen en herstellen ervan is een van de meest effectieve klimaatstrategieën die er zijn.

Grote gootstenen

• Bossen
• Oceanen
• Bodem
• Veengebieden en moerasgebieden
• Permafrost (kwetsbaar)