Sahnede yalnız başına duran bir karakter düşüncelerini yüksek sesle dile getirir. Monolog, izleyiciye sunulan özel bir konuşmadır. Shakespeare'in oyunları monologlar açısından zengindir; Hamlet'in "Olmak ya da olmamak" sözü en ünlüsüdür. Bu yöntem, izleyicinin diğer karakterlerin paylaşmadığı içsel tartışmaları, gizli motifleri veya duygusal durumları duymasına olanak tanır.

Genellikle sahnedeki diğer kişilere hitap eden bir monologun aksine, bir iç konuşma kişinin kendisine veya sırdaşları olarak gördüğü izleyiciye hitap eder. Bu, samimiyet ve dramatik ironi yaratır: izleyici, diğer karakterlerden daha fazlasını bilir. Modern drama ve film, seslendirme, kameraya doğrudan hitap gibi ilgili teknikler geliştirmiştir, ancak klasik iç konuşma güçlü bir model olmaya devam etmektedir.

Etkili bir iç konuşma yazmak, özel düşünceleri hem doğal hem de yoğun bir şekilde sunmayı gerektirir. Konuşma, karakterin sesine ve durumuna sadık kalırken, dinleyicinin anlayışını da ilerletmelidir. Başarılı olduğunda, iç konuşma, baskı altındaki bir zihnin işleyişine dair yoğun bir içgörü anı haline gelir.