Anagnorisis, bir dramada veya anlatıda bir karakterin kritik bir keşif yaptığı andır; bu keşif genellikle kimlik, ilişki veya bir durumun gerçek doğasıyla ilgilidir. Aristoteles bunu karmaşık trajedinin temel bir unsuru olarak ele almıştır.

Oedipus Rex'te, Oedipus sonunda aradığı katilin kendisi olduğunu ve karısının annesi olduğunu anladığında bu farkındalık ortaya çıkar. Bu keşif, daha önce olan her şey hakkındaki anlayışını alt üst eder ve olayları felakete doğru sürükler. Benzer anlar komedi ve modern kurguda da görülür, ancak sonuçları daha az ölümcül olabilir. Farkındalık kademeli veya ani olabilir; önemli olan, karakterin hikayenin dünyasıyla olan ilişkisini değiştirmesidir.

Anagnorisis (bilgeliğin açığa çıkması) sıklıkla peripeteia (talihin tersine dönmesi) ile birlikte kullanılır. İkisi birlikte birçok olay örgüsünün duygusal dönüm noktasını oluşturur. Bu yöntem etkili olmaya devam eder çünkü izleyiciler karakterin cehaletten bilgiye geçişini paylaşır ve bu bilginin bedelinin ağırlığını hisseder.

Bir karakterin gözlerindeki perde kalktığında ve gerçek apaçık ortaya çıktığında, hikaye aydınlanma noktasına ulaşmış demektir.