Yakın çekim, bir nesneyi dar bir çerçeve içinde gösterir. Bir yüzü, bir eli, bir nesneyi veya bir detayı gösterebilir. Ekranı küçük bir şeyle doldurarak onu büyük gösterir. Yakın çekim, sinemanın en güçlü araçlarından biridir. Samimiyet, gerilim ve vurgu yaratır. İzleyiciye neye bakması ve ne hissetmesi gerektiğini söyler.

Yakın çekimler çeşitli boyutlarda olabilir. Orta yakın çekim, baş ve omuzları çerçeveler. Yakın çekim yüzü çerçeveler. Aşırı yakın çekim ise tek bir gözü, ağzı veya küçük bir nesneyi çerçeveler. Her birinin farklı bir etkisi vardır. Orta yakın çekim konuşma havası yaratır. Yakın çekim duygusaldır. Aşırı yakın çekim ise yoğun veya soyuttur. Seçim, anın ve hikayenin niteliğine bağlıdır.

Yakın çekim sadece boyutla ilgili değildir. Bağlamla da ilgilidir. Kalabalık içindeki bir yüzün yakın çekimi, aynı yüzün bir odada yalnız başına çekilmiş yakın çekiminden farklıdır. Bir silahın yakın çekimi, bir çiçeğin yakın çekiminden farklıdır. Çekim, nesneyi çevresinden izole ederek onu ilgi odağı haline getirir. Sonsuz varyasyonları olan basit bir tekniktir.

Eski dönem film yapımcıları yakın çekimleri nadiren kullanırlardı. İzleyiciler bunları rahatsız edici bulurlardı. Şimdi ise her yerde karşımıza çıkıyorlar. Romantik filmlerden korku filmlerine kadar her türde kullanılıyorlar. Film dilinin en temel çekim tekniklerinden biridirler.