Zbliżenie ciasno kadruje obiekt. Może pokazać twarz, dłoń, przedmiot lub szczegół. Wypełnia ekran czymś małym, powiększając go. Zbliżenie to jedno z najpotężniejszych narzędzi w kinie. Tworzy intymność, napięcie i akcent. Mówi widzowi, na co patrzeć i co czuć.

Zbliżenia występują w kilku rozmiarach. Średnie zbliżenie obejmuje głowę i ramiona. Zbliżenie obejmuje twarz. Ekstremalne zbliżenie obejmuje oko, usta lub mały obiekt. Każde z nich ma inny efekt. Średnie zbliżenie ma charakter konwersacyjny. Zbliżenie jest emocjonalne. Ekstremalne zbliżenie jest intensywne lub abstrakcyjne. Wybór zależy od chwili i historii.

W zbliżeniu nie chodzi tylko o rozmiar. Chodzi o kontekst. Zbliżenie twarzy w tłumie odbierane jest inaczej niż zbliżenie tej samej twarzy w pomieszczeniu. Zbliżenie broni odbierane jest inaczej niż zbliżenie kwiatu. Ujęcie izoluje obiekt od otoczenia, czyniąc go centrum uwagi. To prosta technika z nieskończonymi możliwościami.

Wcześni filmowcy rzadko stosowali zbliżenia. Widzowie uważali je za irytujące. Teraz są wszechobecne. Są wykorzystywane w każdym gatunku, od romansu po horror. To jedne z najbardziej fundamentalnych ujęć w języku filmowym.