Een close-up кадreert een onderwerp zeer strak. Het kan een gezicht, een hand, een voorwerp of een detail laten zien. Het vult het scherm met iets kleins, waardoor het groot lijkt. De close-up is een van de krachtigste middelen in de filmkunst. Het creëert intimiteit, spanning en nadruk. Het vertelt het publiek waar het naar moet kijken en wat het moet voelen.

Close-ups bestaan ​​in verschillende formaten. Een medium close-up toont het hoofd en de schouders. Een close-up toont het gezicht. Een extreme close-up toont een enkel oog, een mond of een klein object. Elk formaat heeft een ander effect. Een medium close-up is informeel. Een close-up is emotioneel. Een extreme close-up is intens of abstract. De keuze hangt af van het moment en het verhaal.

Bij een close-up gaat het niet alleen om de grootte, maar ook om de context. Een close-up van een gezicht in een menigte voelt anders aan dan een close-up van hetzelfde gezicht alleen in een kamer. Een close-up van een pistool voelt anders aan dan een close-up van een bloem. De opname isoleert het onderwerp van zijn omgeving, waardoor het in het middelpunt van de aandacht komt te staan. Het is een eenvoudige techniek met eindeloze variaties.

Vroege filmmakers gebruikten zelden close-ups. Het publiek vond ze storend. Nu zijn ze alomtegenwoordig. Ze worden in elk genre gebruikt, van romantiek tot horror. Ze vormen een van de meest fundamentele camerashots in de filmtaal.