Azot fiksasyonu, atmosferik azot gazının bitkilerin kullanabileceği bileşiklere dönüştürülmesidir. Bu işlem iki ana yolla gerçekleşir: endüstriyel olarak Haber-Bosch süreciyle ve biyolojik olarak nitrojenaz enzimini taşıyan bakteriler aracılığıyla.

Biyolojik fiksasyon daha eski bir yöntemdir. Rhizobia bakterileri baklagillerin köklerindeki nodüllerde yaşar ve bitkiden şeker alıp karşılığında amonyak verir. Su altında kalmış pirinç tarlalarındaki Azotobacter ve siyanobakteriler gibi serbest yaşayan toprak bakterileri de azot fiksasyonu yapar. Kızılağaç ağaçları ve bazı tropikal otlar gibi bazı baklagil olmayan bitkiler de ortak veya simbiyotik fiksasyon yapan bakterilere ev sahipliği yapar.

Çiftlikte neden önemli?

• Baklagil ekim nöbetleri, sonraki tahıllara azot sağlar.
• Fiğ ve yonca gibi yeşil gübreler, azotu yerinde sabitler.
• Sabitleme, sentetik gübreye olan bağımlılığı azaltır.
• Aynı zamanda zamanla toprağın organik madde içeriğini de artırır.

Sabitleme sınırsız değildir. Toprakta azot seviyesi zaten yüksek olduğunda yavaşlar, çünkü bakteriler bitkiden daha az şeker alır. Kuraklık, düşük fosfor ve asidik toprak da sabitlemeyi azaltır. Bu koşulları yönetmek, ortaklığın başarılı olmasının bir parçasıdır.