Stikstofbinding is de omzetting van stikstofgas uit de atmosfeer in verbindingen die planten kunnen gebruiken. Dit gebeurt op twee manieren: industrieel, via het Haber-Bosch-proces, en biologisch, door bacteriën die het enzym nitrogenase bevatten.

Biologische stikstofbinding is de oudere methode. Rhizobiumbacteriën leven in wortelknobbeltjes op peulvruchten en ontvangen suikers van de plant in ruil voor ammoniak. Vrijlevende bodembacteriën zoals Azotobacter en cyanobacteriën in ondergelopen rijstvelden binden ook stikstof. Sommige niet-peulvruchtplanten, zoals elzen en bepaalde tropische grassen, huisvesten ook associatieve of symbiotische stikstofbinders.

Waarom dit belangrijk is op een boerderij

• Peulvruchtenrotatie levert stikstof aan de daaropvolgende graangewassen.
• Groenbemesting zoals wikke en klaver bindt stikstof op zijn plaats.
• Door fixatie wordt de afhankelijkheid van kunstmest verminderd.
• Het zorgt er ook voor dat het organische stofgehalte in de bodem na verloop van tijd toeneemt.

De stikstofbinding is niet onbeperkt. Het proces vertraagt ​​wanneer het stikstofgehalte in de bodem al hoog is, omdat de bacteriën dan minder suiker uit de plant halen. Droogte, een laag fosforgehalte en een zure bodem verminderen de binding. Het beheersen van deze omstandigheden is essentieel voor een succesvolle samenwerking.