Retina, gözün arkasındaki ışığa duyarlı iç yüzeydir. Işığı elektriksel sinyallere dönüştüren fotoreseptörleri ve ilk sinir devrelerini içerir.

Çubuk ve koni hücreleri, fotoreseptörlerin en dış katmanını oluşturur. Sinyalleri, aksonları optik siniri oluşturan ganglion hücrelerine ulaşmadan önce bipolar hücreler, yatay hücreler ve amakrin hücreler tarafından işlenir. Retina pasif bir sensör değildir; merkez-çevre antagonizmi ve hareket ve renk işlemenin başlangıcı da dahil olmak üzere önemli hesaplamalar gerçekleştirir. Koni hücreleriyle yoğun bir şekilde dolu olan fovea, yüksek keskinlikte merkezi görüş sağlar; çubuk hücreleri bakımından daha zengin olan çevre ise loş ışığa ve harekete karşı daha hassastır.

Işık, fotoreseptörlere ulaşmadan önce sinir hücrelerinin katmanlarından geçmelidir; bu düzenleme ters gibi görünse de verimli bir şekilde çalışır. Maküler dejenerasyon, retinitis pigmentosa, diyabetik retinopati gibi retina hastalıkları, görme kaybının önde gelen nedenleridir. Retina, merkezi sinir sisteminin göz bebeği aracılığıyla doğrudan gözlemlenebilen tek bölümüdür.

Her görsel deneyim, retinaya düşen ışığın deseniyle başlar.