Het netvlies is het lichtgevoelige binnenoppervlak aan de achterkant van het oog. Het bevat de fotoreceptoren en de eerste neurale circuits die licht omzetten in elektrische signalen.

Staafjes en kegeltjes vormen de buitenste laag van fotoreceptoren. Hun signalen worden verwerkt door bipolaire cellen, horizontale cellen en amacrinecellen voordat ze de ganglioncellen bereiken, waarvan de axonen de optische zenuw vormen. Het netvlies is geen passieve sensor; het voert aanzienlijke berekeningen uit, waaronder centrum-omringende antagonisme en de eerste stappen in de verwerking van beweging en kleur. De fovea, dichtbevolkt met kegeltjes, zorgt voor scherp centraal zicht; de periferie, rijker aan staafjes, is gevoeliger voor zwak licht en beweging.

Licht moet door de lagen zenuwcellen heen voordat het de fotoreceptoren bereikt, een opstelling die er omgekeerd uitziet maar efficiënt werkt. Aandoeningen van het netvlies – maculadegeneratie, retinitis pigmentosa, diabetische retinopathie – zijn belangrijke oorzaken van gezichtsverlies. Het netvlies is het enige deel van het centrale zenuwstelsel dat rechtstreeks door de pupil kan worden waargenomen.

Elke visuele ervaring begint met het patroon van licht dat op het netvlies valt.